Miskunnsemi vil ég, ekki fórnir.

Úff ég er komin heim aftur. Það er ekki liðinn sólarhringur en ég er þegar búin að lenda í alveg geggjuðum ekta norðfirskum ævintýrum!!! Þetta verður eiginlega bara svona frásögn af þeim (ógeðslega löng) og svo því hvernig mér líður eftir hið stórskemmtilega frí (það var svo gaman, ég framlengdi næstum ferðina útaf því). Ég verð að segja að ég hefði alls ekki viljað missa af gærkvöldinu en það sem var að gerast þá dró mig hreinlega aftur hingað heim. Svo verð ég að monta mig smá af því hvað ég er góð í að gera það sem ég segist ætla að gera, núna er nefninlega þvílíkt gott veður og ég hafði lofað öllu illu um að stela hitanum og sólinni þegar ég færi aftur austur. Það tókst. Í dag voru allir að ræða um “heitasta dag sumarsins” eða eitthvað álíka… Kassandra og Karítas eru úti að leika sér, músast í illgresinu og kíkja oní fjöru. Óárennileg ásýnd litlu yndislegu Karímúsu vekur ugg og ótta en maður þarf að þekkja hana til að vita hvað hún er sérlega góð.

Þegar ég kom heim í gær þurfti Kassandra að segja mér svo margt en Karítas vildi bara að við færum niður að leika okkur. Ég bjó mér til pizzu og þegar ég var að taka hana úr ofninum varð mér óvart litið útum einn eldhúsgluggann og sá þá eitthvað svart vera að skjótast uppúr vatninu við og við. Mér fannst þetta ekki vera önd þannig að ég náði í kíki inní stofu og fór að skoða. Þetta hélt áfram að poppa upp en akkúrat þegar ég náði besta sjónarhorninu sá ég bara fisk. Hann var greinilega í gini rándýrs og þegar hausinn á því kom upp í þriðja sinn sá ég að þetta var selur. Þá synti hann í aðra átt alveg uppvið fjöruborðið. En ég sá hann éta og veiða, spáið í því! Ég fór meiraðsegja út og horfði á hann en gat ekki verið lengi útaf matnum mínum.

Kisurnar eru svo ótrúlega skemmtilegar og þeim finnst svo gaman að ég sé komin heim aftur. Það er best af öllu.

En núna loksins kemur aðalfrásögnin

Ég hélt sko ekki að ég ætti eftir að lifa þann dag að önnur eins hljómsveit einsog Ham myndi spila í Egilsbúð. Í gærkveldi fór ég semsagt í messu og fann fyrir návist djöfulsins! Ég þurfti að vísu ekki að drekka en gerði það samt, bara af gömlum vana. Eina afsökunin sem eftir er fyrir siðfágaðri drykkju minni er slæma tónlistin sem er alltaf verið að spila á djamminu í Neskaupstað. Loksins þagnaði hún í smástund. Ég hefði sko getað verið lengur í Reykjavík en mig langaði svo að fara amk einu sinni á hið ógurlega Eistnaflug. Það er sennilega magnaðasti menningarviðburður bæjarins og mjög skemmtilegt fyrir bæjarbúa. Allir eru svo hrifnir af þeim sem mæta til að gleðja sig svona með djöflatáknin á lofti og allskyns tískuskraut sem innfæddir sjá kannski ekki daglega. Ég er mest fyrir það síðarnefnda, að vísu á öðrum en mér, en ég held að það finnist ekki fegurri samkunda fólks í víðri veröld heldur en á Eistnaflugi. Að vísu var ég dregin þarna um allt einsog í ósýnilegum taumi og sýnd sem freak “einn innfæddur” var ég kölluð, í merkingunni innfæddur Norðfirðingur. Ein vinkona mín sem ég hef ekki hitt mjög lengi en sem er vel innmúruð í þessari satanísku rokkveröld var búin að vonast eftir að sjá mig þarna á sveimi alveg síðan Eistnaflug hófst fyrir nokkrum árum. Þegar það loksins gerðist í gær var heldur ekki lítið óvænt eða gleðilegt fyrir þorpsbúa einsog mig að fá að mingla innanum elítu þessa alls. Svona tónlist höfðar alls ekki til mín yfirleitt og ég vildi bara sjá Ham, þeir voru líka það eina sem ég sá (talandi um fullkomna tímasetningu) fyrir utan allt skemmtilega fólkið sem ég talaði við þarna um kvöldið. Siðfágunin og glaumurinn ætlaði engan endi að taka, ég sjokkeraðist ekki einu sinni yfir Caligula dæminu sem var í lokin, það er víst eitt allra svæsnasta diskótek sem um getur sem fer þá í gang. Ilur Lúsífers var alltumkring þannig að á þeim tímapunkti fór ég út og gekk svo heim, ein og yfirgefin, þartil bjargvættir birtust og skutluðu mér á leiðarenda.

Tjaldsvæðið var yfirfullt, það hafa aldrei verið svona margir þar, og allt var víst til svo mikillar fyrirmyndar og ég veit ekki hvað og hvað. Til að standa undir nafni verða þessir unglingar og ungmenni að taka sig á og byrja að ógna okkur eða rústa bænum, er ekki ætlast til þess ef þau fara ein út, tjalda og hafa áfengi um hönd? Þessi voru bara hamingjusöm, glöð og ánægð…

Nei svona í alvöru, hvað kemur til að Eistnaflug er nánast siðfáguð hátíð á meðan aðrar samkomur leysast upp í lúðalegt rugl?