Miskunnsemi vil ég, ekki fórnir.

Ég var að fá enn eina sendinguna frá amazon um daginn (já ég braut öll heitin mín um að kaupa alls ekki fleiri bækur þaðan í bili) og þarsem ég er í mjög velheppnuðu lestrarátaki núna þá byrjaði ég á einni bókinni strax. Sú sem varð fyrir valinu heitir Man and his symbols eftir Carl Gustav Jung.

Ég er yfirlýstur Freudisti en hef samt verið Jungaðdáandi mun lengur. Ég lærði um þá kumpána í menntaskóla og eftir það afneitaði ég Freud um árabil, en Jung heillaði mig samfellt, enda komu kenningar hans um sálfræði, tákn og goðsagnir við sögu í mörgum bókum og fræðum sem ég kynnti mér á árunum sem fylgdu í kjölfarið. Jung var semsagt í meira uppáhaldi á meðan ég hafði bara niðursoðna grunnvitneskju um verk þeirra til að byggja á.

Ég hreifst amk mun meira af Jung en Freud, þangað til ég raunverulega kynntist þeim síðarnefnda í háskólanum. Ég á núna fullt af bókum eftir hann en þetta er hinsvegar fyrsta bókin eftir Jung sem ég kem höndum á, síðan í bókafíaskóinu mikla ´96 (löng saga – löggan blandaðist í málið en ég kom hrein einsog mjöll útúr því öllu saman, sem betur fer). Vandamálið við Jung var að ég komst aldrei inní hans fræði, hann setti þau upp á svo flókinn hátt og var eitthvað svo erfiðlega fræðilegur að ég gat ekki eytt mínum dýrmæta og umsetna tíma í hann þá. Þótt ég hafi alltaf viðhaldið aðdáuninni sem ég fann fyrir á kenningum hans þá var hann algjörlega í skugga Freuds síðan ´04. Þartil nú. Því hann er búinn að krafsa sig frammúr skugganum og er kominn vel uppað fótskör meistarans

Það sem gerir þessa bók svo frásagnarverðuga er að þetta var seinasta bókin hans og hún var skrifuð með það að markmiði að vera sem aðgengilegust fyrir hans æstustu almúgaaðdáendur sem höfðu hingað til ekki haft nógu stóra heila fyrir útskýringarnar (t.d ég). Hann neitaði lengi vel að láta hafa sig útí þetta en sem betur fer gerði hann það, segi ég nú bara. Þessi bók er ógeðslega skemmtileg og eins frábærlega heillandi og maður hefur alltaf ímyndað sér að Jung væri í raun. Hann þurfti bara aðhald.

Fyrsti kaflinn er um drauma og mikilvægi þeirra. Jung er næstum alltaf viðloðandi draumafræði, semog Freud, og að mínu mati kom það sem sagt var kenningum Jungs í því samhengi oftast betur út. Hann var ekki eins fastur á því að allt snerist um kynlíf (og ég skil það ósköp vel). Þótt ég sé ekki búin að klára bókina eða neitt (bara nýbyrjuð raunar) þá sannar hún fyrir mér að Jung hafi verið á réttri leið hvað drauma varðar. Allavega hvað mínar eigin draumfarir snertir þá eru kenningar Jungs mjög skemmtilegar og uppörvandi.

Það er ekkert smá skemmtilegt að lesa þessa bók, sérstaklega ef maður situr úti á stétt með kettina í eltingaleik, sólina skínandi og fuglana í sjálfsmorðshugleiðingum.

Ég mun bráðum skrifa upp eitt og annað úr bókinni, bara eitthvað smálegt…
(þetta er óþolandi ávani en mér leiðist stundum að vera alltaf pælandi í einhverju svona alein og þá er gott að geta látið aðra lesa með sér… með fyrirfram þökk…)

Hvað haldið þið að litlu skýin tvö á miðri mynd eigi að vera?